nielsvandonselaar.nl

ik kende nog maar net je naam
wist niet eens of je wel was wie je dacht te zijn
en waarom je hier gekomen bent, of tenminste

dat laatste had ik al gevonden
tussen regels zwart op wit, hoe je
geboren was en opgegroeid
tot de jongen die nu voor me staat

en toen al mocht ik gaan bepalen
waar, wanneer en hoe je eten zou
welke munten door jouw handen gaan
waarom je wel of niet logeren zou

zou ik elke week, voorzichtig weliswaar
roeren in een brij aan kronkels en gevoeligheden
waarvan niemand weten zou wat waar is en wat niet

waar, wanneer en hoe is me nu al weer ontschoten
alleen je naam blijft over, met daarachter
een horizon waarop ik jou ontwaar

© Niels van Donselaar

daar ben je dan, jonge god waarover werd gezongen
je lichaam sterk vermagerd, aan kracht niet ingeboet
steviger, peziger, meer dan ooit getekend

één die het elke dag ontgelden moest
bebaard, belegen man – mijn zwerver ook
slapend op de straten van mijn stad

en ik die niet weet waar te zoeken: grommend, roepend, gillend
als één die dierlijk wegkwijnt, een jonge hond die jankend lijkt te sterven
de kop op jouw doorboorde voeten

je pakt me op en klemt je armen om me heen
je dept mijn wonden en drenkt met tong
laat me warmen, laat me leven, barmhartige
laat me rusten in jouw woning tot ik slaap

© Niels van Donselaar

ogen die verwijtend kijken
monden die verdeeldheid zaaien
een Jezus zonder handen
wordt het beter
ooit?

één liefde en één leven
vroeg Ik soms te veel?

© Niels van Donselaar
(vrij naar U2 – One)

“wat doe je eigenlijk nu?

jij kent mij niet, ik ken jou
waarom is dat niet andersom?

weet jij wel hoe ik heet en wat ik doe? 

ben je al door die en die
gefotografeerd, genoemd, geaaid?”

wat stel je eigenlijk voor?

© Niels van Donselaar

als je van een afstand kijkt is alles mooier
kleur van zonlicht over verse blauwe rook
silhouetten vredig keurkorps van de schepping
water dat het tafereel nogmaals wil schetsen
voor hen die zien vanuit een andere positie

zoveel stemmen samen als een zomers koor
vertellen ons verhalen van eerste liefdes
duizend dode dieren op een stalen rek
wilde feesten in een afgelegen park
zie je jezelf in evenzoveel herinneringen

© Niels van Donselaar

ondergedoken
in de wirwar van verleden tijd
die als een wigwam al mijn zicht ontneemt

geen commentaar
mij hoor je niets zeggen
tot dood me wakker schudt

© Niels van Donselaar

kom jij eens bij me zitten
warm je aan het vuur
kijk rustig in mijn ogen
sla je blik niet langer neer

heb je mij lief, heb jij me lief?
ik weet het wel, maar spreek je uit
zeg het zo dat ieder je kan horen
hoeveel hou je nog van mij?

© Niels van Donselaar

vandaag gaan we op reis
zand onder onze zolen
zon langs de zomen van onze mantels
een weg tot voor kort nog onbetreden

en Uw woorden malen verder
kom
volg mij
ik kies jou

© Niels van Donselaar

jij speelt het spel als een professional
nooit zie ik je, nooit spreek ik je
het lijkt alsof je niet bestaat

dag beest, dag akelig gedrocht
meegenomen, boze blik nog in je ogen
wij komen elkaar vast nog tegen

© Niels van Donselaar

alles om mij heen wacht op de dood
weidse woestenij wiegt op warmte
zon zuivert zand van zilt
dag wordt door schaduwen bewogen

lome leugenleegte nu gevuld
met gebrul van kracht en vreugde
de smaak van overwinning mij gegeven
verkwikt, gesteund door heldenzonen
sta ik op, ja ik sta op en leef

© Niels van Donselaar

er is geen wind, geen regen meer
huizen, wegen, hele wijken lijken te verdwijnen
er is alleen nog kou

ze gutst langs je rug, streelt je wangen
tot je niet meer praten kunt
ze mat je af, ze breekt de vellen van je lippen
ze hamert op je lichaam
er is alleen nog kou

© Niels van Donselaar

Daar ga je weer
als een meisje, klein
dat over groene weiden danst
haar net vooruit gestrekt
vlinders vangen
boven pinksterbloemen.

Anders ben ik
anders dan je denkt en zegt
misschien dan wel een vlinder
één die zijn eigen kleuren kiest
niet weet waar hij vliegen kan
en zomaar overal verschijnt
uit jouw eigen mouw geschud.

© Niels van Donselaar

Zo rustig als de zee
op een al lang vergeten dag
neemt dit verlaten dorp ons mee
kogelgaten doen hun stil beklag

dit land verlangt naar vrede
eindelijk een grens aan het geweld
vele stemmen, slechts één bede
één verzoek dat wordt gesteld

eens zal ook hier feest zijn
lachende gezichten overal
chocolade, maaltijdgeuren, kannen wijn
vreugde met gejuich, geschal

dat is niet het einde
slechts een goed begin

© Niels van Donselaar

Jij kent mij niet
en ik ken jou niet
toch staan we naast elkaar
Wat ons bindt zijn
deze boeien
een wacht aan onze zij

Ik zie je kijken naar mijn handen
als de mens haar oordeel heeft geveld:
ontbonden, niet ontzondigd
Bebloed ben jij
kapot geslagen
een offer aan de dood

Ik durf te kijken in jouw ogen
het is of God zich in mij nestelt
Vrijgevochten, zonder vechten
zonder vrees
of wroeging ook
alsof je niet kunt sterven

Jij getekend door de liefde
ik zo klein, haast hulpeloos verloren
wij spelers in een kosmisch spel
Wat ons bindt is
vijanden en vrienden
zonen van één vader

© Niels van Donselaar

vandaag is niet de dag om stil te staan
te blijven bij wat toen veranderd is
vandaag is een dag om verder te gaan
te veranderen wat niet zo blijven mag

vandaag komt aan het licht
wie klaar wil zijn voor morgen
en wie liever gisteren leeft

Het is nu tijd Heer, onze zomerdagen zijn geteld.
Leg uw schaduw over zonnewijzers
en laat de wind maar los over ’t vlakke veld.

Beveel de laatste vruchten vol te zijn;
geef hen tot slot twee zuidelijke dagen,
dring aan op hun voltooiing zodat zij nog dragen
zoetigheid naar zware wijn.

Wie nog geen huis heeft, bouwt zich er geen meer.
Wie nog alleen is, zal dat nog heel lang blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos gaan wandelen, heen en weer
over straten waar slechts bladeren achterblijven.

©
Originele tekst: Rainer Maria Rilke
Nederlandse vertaling: Niels van Donselaar

haar vuur is naar het  lijkt voorgoed gedoofd
er is alleen nog verlangen en verwachting
verdriet ook in haar hemelse gewelf

geen hoofd gewillig gebogen
om eens krachtig vlam te vatten
geen huis plezierig geopend
om als hof doorwaaid te worden

zij is niet meer
niet meer wat het geweest is
zij is niet meer

tot hij haar wakker kust

© Niels van Donselaar

lammen lopen lachend
blinden na die kunnen zien
waar ze over zijn gevallen 

lammeren luieren naast leeuwen
er is geen boze vogel meer
die aan je aardbeiplantjes vreet

dag waarop de groten zullen vallen
op knieën bloot en klein
wachtend op de warmte van de zon

goed nieuws voor de hoeren
gerecht voor kinderen en armen
het einde van de nacht 

© Niels van Donselaar

malse voeten als gras dat net gemaaid is
elegant gevormde benen gevuld met puur geluk
snijden spetterend door stroperige lagen defensief
snellen zich sensationeel naar hoogtepunten
intrigeren, imponeren, inspireren

© Niels van Donselaar

Jij bent niet zomaar stenen
blokken grijs beton
gekrist, gekrast
gestapeld tot een dode wachter
over anderhalf hectare groen.

Jij hebt allerlei hoofdstukken
scènes mooi aaneengeweven
en ongetwijfeld incidenten
vanuit jouw invalshoek
vrolijk bezonnen en bekeken.

Wij hebben elkaar zelfs ontmoet
op de dag dat in mijn leven
een heel nieuw verhaal begon
je staat nog op de foto’s.

En als ik naar je kijk
weet dan dat ik lachen zal.

Jij bent niet zomaar
muur, jij bent niet zomaar.

Met dank aan Paul Abspoel.